Ukupan priliv stranih direktnih investicija (SDI) u Crnu Goru u periodu od 1. januara do 28. februara 2026. godine iznosio je 131,97 miliona eura, a najveći pojedinačni investitor bila je Turska sa 25,55 miliona eura, pokazuju podaci Centralne banke Crne Gore.
Prema strukturi ulaganja, najveći dio odnosi se na investicije u domaća preduzeća i banke, kupovinu nepokretnosti i interkompanijski dug, koji i dalje ima značajnu ulogu u finansiranju povezanih društava, prenosi RTCG.
„Turska je u posmatranom periodu zabilježila ukupni priliv od 25,55 miliona eura. Najveći dio tog iznosa odnosi se na interkompanijski dug od 16,06 miliona eura, dok su ulaganja u domaće kompanije i banke iznosila 11,17 miliona eura, a u nepokretnosti 8,36 miliona eura. Na drugom mjestu je Srbija sa 23,77 miliona eura, gdje dominiraju ulaganja u nekretnine od 13,28 miliona eura i domaća preduzeća i banke od 9,31 milion eura“, navode iz Turske privredne komore u Crnoj Gori.
Značajan priliv zabilježen je i iz Švajcarske, odakle je investirano 7,35 miliona eura, kao i iz Sjedinjenih Američkih Država sa 7,05 miliona eura.
Iz Njemačke je u Crnu Goru uloženo 3,99 miliona eura, dok su investicije iz Bosne i Hercegovine iznosile 3,36 miliona eura.
Prema preliminarnim podacima Centralne banke Crne Gore, ukupan priliv stranih direktnih investicija u periodu od 1. januara do 30. novembra 2025. godine iznosio je 867 miliona eura.
U tom periodu, Turska je bila najveći pojedinačni investitor sa 127,1 milion eura, odnosno oko 15 odsto ukupnog priliva.
Pročitajte još:
Izvršni direktor Turske privredne komore u Crnoj Gori Bariš Polat saopštio je da snažan rast investicija iz Turske na početku 2026. godine potvrđuje njeno pozicioniranje kao jednog od ključnih ekonomskih partnera Crne Gore.
„Dominacija interkompanijskog duga u strukturi ulaganja ukazuje da turske kompanije ne nastupaju samo kao finansijski investitori, već kao već prisutni akteri koji šire i učvršćuju svoje poslovanje na crnogorskom tržištu“, naveo je Polat.
On je dodao da se takav trend može tumačiti kao signal povjerenja u stabilnost i perspektivu domaće ekonomije, ali i kao potencijal za dalje produbljivanje bilateralne saradnje, posebno ukoliko se postojeći kapital pretoči u nove razvojne i proizvodne projekte.
